قدمهای آرام تو  بر سنگهای سپید خبر آمدنت را می آورند.با لبخند شیرینت دستم را می فشاری.چشمانم برابر تو دلم را رسوا می کنند. به رد قدمها نگاهی می کنی و زیر لب تو هم دعا می کنی .نیازی نیست چیزی را بخوانی .هر آنچه را باید از کتاب دلم خوانده ای.تو دیگر اهل کدام دیاری نازنین؟

قدمهای تو آرام بر سنگهای سپید خبر آمدنت را می آورند.با لبخند شیرینت دستم را می فشاری.چشمانم برابر تو دلم را رسوا می کنند. به رد قدمها نگاهی می کنی و زیر لب تو هم دعا می کنی .نیازی نیست چیزی را بخوانی .هر آنچه را باید از کتاب دلم خوانده ای.تو دیگر اهل کدام دیاری نازنین؟

 آری. اینجا همان عکس روی بیست تومانی است. مسجد جامع یزد...

زمان رفتن تو نزدیک است . به تو می نگرم . غمگینم ...از دوریت . لبخندی بر لبم می نشیند . خوشحالم ... از سفرت . نمی دانم در فراقت روزهایم چگونه می گذرد . نمی خواهم به آن بیاندیشم . حتی نوشتن پیرامون آن چشمه چشمانم را به جوش می آورد . چشمانم را می بندم تا جوی نمناکش دلت را نلرزاند . آرامی . آرام تر از همیشه . گهگاه مهربانتر از همیشه . کمیاب تر از همیشه . می دانم محکم گام بر خواهی داشت . به تو افتخار می کنم . و ممنونم از همراهیت ...

در را می بندم .باید به سرعت به طرف پنجره اتاق بروم، پرده را کنار بزنم، طناب حصیر را بگیرم و آن را به سمت پایین بکشم. حصیر لوله شده را به بالا برانم و بیرون پنجره را نگاه کنم. برای همه این کارها فقط 120 ثانیه فرصت دارم. اما می دانم اگر بیشتر هم طول بکشد، باز تو منتظرم ایستاده ای تا در هر صبح درخشش آفتاب را بر تار موهایت ببینم .شکوفه لبخنده ات را احساس کنم و با نگاهم بدرقه ات کنم . از آن لحظه که در را می بندم تا وقتی آخرین حرکت انگشتان زیبایت را به نشان خداحافظی از پشت دیوار همسایه می بینم 4 دقیقه هم طول نمی کشد. چشمانم دیگر تنها تصاویر ذهنم را دنبال می کنند . بر می گردم . تخم مرغ و ماهیتابه ، آغاز تکرار قصه جدید امروز من است .

انگار که مرز بین همیشه و هرگز تنها به باریکی یک موست ... و تمام زندگی انتخاب است . می دانم که انتخابم چیست . گمان می کنم تا به حال انقدر در انتخابم آگاه نبودم . انتخاب بین همیشه یا هرگز . انتخاب بین سکون یا حرکت . انتخاب بین جماعت یا تنهایی . انتخاب بین من و ما . در هر طلوع خورشید روشنایی را به ارمغان می آورد ... انتخاب من هم روشنی است . به برکت این لحظه عزیز، انتخاب من   تو یی .

ساعت 8 صبح است . بوی شدید بنزین تمام فضای ماشین را پر کرده . مونیتور(صفحه نمایش) ذهنم به سرعت تصاویر این سفر را مرور می کند . نمی دانم از چه بنویسم . سرت را بر شانه ام گذاشتی . می گویی از سر صبح برای این لب تاپ( رایانه شخصی) بخت برگشته هم غر می زنی . به این فکر می کنم که چقدر زبان ما با هم متفاوت است . نمی خواهم جوابی بدهم . سکوت می کنم . و به این می اندیشم که آیا این سکوت پنجره ای به شناخت است یا نه؟

صدای تیک تاک ساعت بهانه است . سفتی بالشت هم بهانه است . دلیل بی خوابی امشب من اینها نیست که اگر بود چشمانم به سقف اتاق میخ نشده بودند . امروز طعم نشاط و شادی سفر شیرینت هنوز در جانم بود که حقیقت تلخی را چاشنی آن کردی ... و چقدر ساده شادی جای خود را به غم می دهد . دلیل بی خوابی من همان بود . یک جمله گاهی آبستن هزاران سوال است و انگار که تک تک آنها با هلهله و ازدحام ، نوبت دیگری را زیر پا می گذاشت تا تراوش کند .به گمانم چشمان من منتظر و وظیفه شناس ، مسئول رسیدگی به همه این سوالات بودند و وجدان کاری ، خواب را از آنها ربوده بود . تنها تکاپویی برای پنهان نمودن این مسئولیت شناسی بد هنگام  از توست که کم کمک گرمای سکوت را در چشمانم می نشاند .................................

صبح است . فشار همه آنهایی که دیشب پشت در پلکانم مانندند مغزم را منفجر خواهد کرد . باید بیدار شوم . امیدوارم فرصت رسیدگی به همه شما برسد . لطفاً صف بگیرید...