"هی ... بیدار شو عزیزم ... خوشکلم ... کوچولوی من ... قند عسل ... تپل مپل ... پاشو دیگه ..."

اتاق تو – تو روی تخت خوابیدی – من از پنجره خود نمایی خورشید رو در آغاز روز تماشا می کنم . به سراغت میام .اینها اون عبارت هایی هستن که وقتی می خوام از خواب نوشین بامداد رحیل بیدارت کنم دست به دامنشون می شم . اما خودت بهتر می دونی نتیجه چیه !! تو خودت رو واسه من لوس می کنی و من رو با لبخند پی کارم می فرستی . خواب های تو عجیب ترین و رویایی ترین بخش وجودت هستن . همیشه دوست دارم بدونم اونجا، بین خوابهات چه خبره! من رو اونجاها راه می دی ؟

کوچه های خالی و پیچ در پیچ شهر یزد . ظهر یک روز آفتابی . اوایل تیر ماه ... من دست تو رو در دستهام گرفتم و روی سنگفرش کوچه ها با هم راه می ریم .و دستای دیگه مون رو روی دیوارهای کاهگلی می کشیم ... نقشی از ما بر روی دیوار تا همیشه برجا می مونه ... تند می ریم تا طعم تند آفتاب درخنکای سایه ساباط ها ، لذت این همراهی رودوچندان کنه . تو داری با شیرین زبانی تند و تند از خاطرات جامونده این چند روز گذشته برام می گی و من در بهت تو رو تماشا می کنم ... چقدر بزرگ شدی! 

دوربین تصویر دخمه ای رو بالای کوه نشون میده ... می چرخه و آروم از یک تصویر هوایی وارد فضای دخمه می شه . من و تو با هم لبه دخمه ، وسعت کویر رو به تماشا نشستیم . خورشید در حال طلوع کردن هست . ما با هم دستهامون رو به سوی آسمان بلند می کنیم و با چشمهای بسته در دل دعا می کنیم . یواشکی چشمهام رو باز می کنم ، اما تو هنوز آرام در دل نجوا می کنی . می گم اینجا خونه ماست . ما اینجا همه آسمون رو داریم ! چشمهات رو باز می کنی و لبخند می زنی . نقشت رو خوب بلدی بازی کنی ... رو به سمت  خورشید می کنی و ترانه ای کودکانه رو می خونی ... انگار که بخوای من رو بخوابونی . من هم چشمهام رو می بندم و با صدای تو به مهمانی طلوع می رم ... آرام و بی دغدغه ...  

نمی تونم جلوی اشکام رو بگیرم ... خسته ام و منتظر غروب آفتاب لب پنجره نشستم . باز هم تو خوابی ... اشکام همینجوری میان پایین . انگار تمومی ندارن . چشمه شونم خشک نمی شه

این فراقی که وقتایی که خوابی بین من و تو اتفاق میفته دستام رو به نوشتن از تو می کشونه... باز هم میان ... اشکا رو می گم . چقدر فاصله است بین آدما. نگا کن... و چقدر خدا نزدیکه ...

        دلم آن سوی زمان    با تو آیا دارد    وعده دیداری؟

                        چه شنیدم ؟!   تو چه گفتی ؟!       آری؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

۳. وقتی می خوابی رو به آسمون هستی . دستهات رو مشت می کنی و دو طرف سرت رو بالش می ذاری. لبات رو ور می چینی انگار بخوای گریه کنی . صاف و آروم و در قالب یه مستطیل می خوابی . ( اینها رو می گم تا کرکترت با جزئیات خلق شه ) . به بیرون پنجره نگاه می کنم . توی آسمون آبی بعد از ظهر چهارشنبه نیمه فروردین ابرهای خاکستری دارن میان . درختهای همسایه سبز شدن . تازه به خونه همسایه دقت می کنم .. می بینم معماری قدیمی جالبی داره به ساختمونهایی که در شمال و جنوب حیاط قرار گرفتن. در سمت جنوب ایوونی هم بین دو اتاق داره . بر می گردم به تو نشون بدم ما تو رو خواب برده . صدای نفسهای آرومت نشون از یه خواب خوب و میان وقت داره . پس به آهستگی بیرون می رم ت یه وقت بیدارت نکنم .

۲. دوربین ... نور.. صدا .. اَکشن

شروع شد . به همین سادگی . می گن کلید خورد . توی اولین سکانس تو داری با لبهای خشک میگی " بینگو. بینگو " . من خوشم میاد و بهت می گم تکرار کن . تکرار می کنی . بعد ازت می خوام با لبهای خیس این کار رو بکنی ... قبول نمی کنی – من خودم لبهات رو خیس می کنم و تو آروم می گی  " بی..اَ.. گا..نو..." ! بعد خودت لبهات رو خشک می کنی و می گی " بینگو. بینگو " !

چه خوشی کودکانه ای داری...

به نام خداوند بخشنده مهربان

     همیشه در این فکرم که تو چرا نمی ری بازیگر شی ، یا چرا نرفتی . از نظر من تو یه هنرپیشه کاملی . شاید کمی غیر حرفه ای ! من در تیررس نگاه تو می نشینم ، حتی از پشت پلکهای بسته . و فیلمی رو می سازم که بازیگر اصلی اون تویی ...! اسم فیلم رو هم می ذارم ...... چی بذارم ؟ نمی دونم ، باید جلوتر بریم . فکر می کنیم با هم . با شه؟!