با تو که هستم زیبا می شوم ... زیبا بودن را از تو آموختم . نازنین ، تنهایی بهانه خوبی برای دیدن توست . آن هم نه مثل همیشه ... فرصتی برای آموختن نگاه دوباره . برای دور شدن و تمام دیدن . عزیزم ، اینجا ، در این شهر بهار نارنج ، من باز با بوی بر جای مانده تو مستم ... خاطره نگاهت مرا مهمان باران می کند . طلوعی زیبا بدرقه راهت بود . حال می اندیشم به همه آنچه که از نزدیک نمیدیدم . چند روزی بیشتر فرصت باقی نیست . به زودی دیدارمان تازه می گردد . به امید آن روز.

سلام . برای عزیزی می نویسم که همیشه در دلم بهترین دوستم بوده . عزیزی که گرچه مدتها از هم دور بودیم ، اما هردومون صادقانه به تمامی لطافت روزهای کودکیمون وفادار موندیم ... تازگی خوابهای خوبی برات می دیدم . بوی بهار نارنج امسال ، معنای شیرینی تازهای داشت . احساس می کنم روزهای خوبیدر پیش هستن . تو نمی دونی که اون شب من چقدر برای تو گریه کردم . به اندازه تمام غم اون شبم الآن برات خوشحالم . آماده باش . سفر سختی در پیش داری . برات بهترین آرزوها رو می کنم . دلم برات تنگ می شه .این یک نامه است . مثل همه نامه های کودکی هامون که همه رو نگه داشتم . و می دونم که هیچوقت بی جواب نمونه . می دونم سرت شلوغه . اما آرزو می کنم بخونیش ... خوشبخت باشی پرنده کوچک سعادت ... 

اتاق ... یک ضبط قدیمی . نواری که ملودی زیبایی را پخش می کند ، به عقب بر می گردد و باز از اول . صدایی از گوشه اتاق زمزمه می کند ...

این لحظات از کجا آمده اند ؟. من و تو در آستانه اتاق ، مبهوت ، به هم می نگریم ... چشمان زیبای تو دریایی شده . آرام تر !من در آن غرق می شوم ... دستانت را آرام تر بر گردنم حلقه کن . تاب اینهمه را دارم؟!

مادری مبهوت به ما می نگرد . می دانم . او هم از خود می پرسد این لحظات از کجا آمده اند ! رو به آسمان می کنم . خدا را شاکرم ...شکری عظیم .

ما بر گشتیم .

عزیزم ... خسته نباشی . امروز من رو یاد گذشته زیبایی انداخت که با تو به طواف حرم رفته بودیم ... در گرمای آفتاب ، روی سنگهای سفیدی که چشم رو می زدن و نمی ذاشتن سر رو پایین بگیری . انگار اونا هم می خواستن بگن که خیلی وقت نداری ... نگاه به بالا کن . به حرم . به مقصود . به آسمان . به کعبه ... و دور آن بچرخ ... آه عزیزم ... چقدر زود گذشت . چقدر کم بود . چقدر خوب بود . چقدر ساده بودیم ... چقدر نزدیک بودیم ... چقدر رها بودیم ... یاد آن روزها افتادم ... من و تو و تنهایی ... عجب روزهایی بود ...

با اجازه تو :

همیشه عاشق معلم و معلمی و ... روز معلم بودم . بخصوص از سالهای آخر دانشگاه ، حس غریب خداحافظی ارادتم را به معلمینم بیشتر و بیشتر می کرد و بالاخره باعث شد جوری خودم را به آنها پیوند بدهم که کمترین احساس دوری را داشته باشم . اما به مدد خدمات نوین تکنولوژیک! و فناوری گوشی های روز بروز شیک تر از دیروز ،چند سالی است از پیام کوتاه برای یادآوری این روز عزیز و قدر دانی خیلی کوچکم از جامعه ای که همیشه به آنها مدیون خواهم بود بهره می برم . از میان خیل کثیر گیرندگان پیام هم خیلی ها اصلاً نمی خوانند! بعضی ها فرصت پاسخ ندارند و عده قلیلی با تمام ادب و احترام پاسخ می دهند و باز مرا شرمنده تر می کنند . این یک قدر دانی است از استاد عزیزم ، دکتر رحیم زاده ، با پاسخ بسیار زیبایشان من باب پیام ناقابل من :

" سلام . من از ادب و مهربانی شما درس می گیرم . به امید دیدار . رحیم زاده ."

و من ،به یاد می آورم قولی را که دو سال پیش در رابطه با همکاری در ترجمه کتاب به ایشان دادم و به سبب مشکلات ، به دست فراموشی سپردم ... 

معلمم ... همیشه به خاطر تک تک کلماتی که از شما آموختم ، مدیون و سپاسگذارم .

                                                                                                               طاهره

سکانس اول :

من و تو قدم زنان در کوچه پس کوچه های کاهگلی یزد ، تلاش می کنیم با حرکتی آرام و متناسب ، سیر حرکت آرام و کند معماری و زندگی گذشته را دریابیم ... چقدر زیباست ، خلوت و پیوستگی درون و برون .

گرچه آفتاب تند و گرمای سوزان ، رخوتی در عبور ما ایجاد می کند اما وقتی به سایه ساباط می رسیم ، مکثی چاشنی حرکتمان می کنیم و باز حرکت می کنیم ... تا در میدانگاه به حضور برسیم . دیوارها بلند شدن . گنبد آبی از پشت اونها پیداست ...

در جلوخان مسجد جامع ، حوضی هست و گذری از روشنایی ... مناره های مسجد ،چشمانمان را تا کرانه بی کران آسمان بالا می برد . حال باز به تاریکی و سایه سار هشتی می رسیم ، مکثی ، اجازه ای ، رخصتی ، اذن ورودی ، ... و روشنای صحن ...

تصویر دوربین باز می شود و از پشت بام مسجد جامع ، نمایی کلی از شهر یزد به نمایش در می آید ... دوباره بسته می شود و ما را در حرکت در میان بافت شهر نشان می دهد ... ما در حرکت به شهر، میدانگاه ، گذر ، محله ، کوچه و خانه توجه می کنیم ... آخر ما کوچ نشینیم !

 سکانس دوم :

من و تو در حرکت هستیم . اما این بار در حرکتی تند از میان جمعیت کثیر عابران . کسی به کسی نگاه نمی کند . همه تلاش می کنند به سرعت راه خود را پیدا کنند تا سریع تر به مقصد برسند . ماشینها با حرکت تند از کنار ما می گذرند و به کسی توجه نمی کنند . کسی هم به آنها توجه نمی کند ... قیافه ها همه عبوث و سر در گم است ... همه در حاله ای از دود حرکت می کنند اما کسی به فکر مسیر نیست ...

در کنار ما ، تصویری مبهم از انفجار رنگ و شکل روی مغازه ها می گذرد . کسی به آنها توجهی نمی کند ... آنها هم به کسی توجه نمی کنند!!! همه در حرکتند ! چشمها خسته اند...

سکانس سوم :

 کمی صبر کن ، عبور کن ، مکث کن ، حضور کن ... آخر ما کوچ نشینیم !

ما دیروز " مافیا " بازی کردیم . بازی اینجوری بود که یک عده مافیا بودن و یک عده شهروند و یکی خدا  . مافیا همدیگر رو شناسایی می کردن اما مردم نمی دونستن که چه کسایی مافیا  هستن ؟!هر شب همه چشمهاشون رو می بستن . شبها ، مافیا یکی از شهروندان رو می کشتن و روزها شهروندان یکی از مافیا ، اما شهروندان ممکن بود اشتباه کنن و به جای مافیا ، یکی از خودشون رو بکشن ! بازی مبتنی بر روند کشف حقیقت بود ... بنا بر این هر کس مشکوک می شد که یکی مافیاست شروع به دلیل تراشی می کرد و توضیح می داد و نطق پیش از دستور جاری می کرد . همه می تونستن شک کنن ، دروغ بگن ، دفاع کنن و جو سازی کنن تا از اتهام مافیا بودن مبرا بشن و کمک کنن تا حقیقت اینکه کی مافیاست مشخص بشه ! ... اما هیچ کس واقعا نمی دونست حقیقت چیه جز خدا . اگه تعداد شهروندان هم اندازه تعداد مافیا یا کمتر از اونها می شد ، شهروندان باخته بودن ... و آخر بازی یک دفعه چشم همه باز می شد ... و ازفهم حقیقت متعجب و شوکه می شدن .

یاد روز قیامت افتادم ... که چشمها باز می شه و حقیقت آشکار ! دوست دارم الان چشمهام رو باز کنم !

بارون می باره... ما بین درختهای سوزنی برگ ، مسیر مارپیچی رو با هم زیر بارون قدم می زنیم ... رها و بدون چتر! تصویر روی برگهای سوزنی درخت متمرکز می شه و ما قطرات بارون رو که مثل دانه های الماس ، روی تمام سطح برگ نشستند ، می بینیم . لبخند زیبایی می زنی ، انگار که چیزی بین تو و برگها رد و بدل می شه .اما مثل همیشه ساکتی ...آرام ، با دستات تکون کوچیکی به درخت می دی و تمام الماسها رو روی سر من می ریزی ... و من می شم عروس تو ..........................  صدای ترانه کودکانه تو فضا رو پر می کنه  و همه الماسها می ریزن ...

امروز از عکسهات می گم ... لحظات زیبایی که ثبتشون می کنی ... تو دوربینی رو به گردنت آویزون کردی و مدام در حرکتی ... در تکاپو برای یافتن . این زیبا ترین لحظات آفرینش تو رو همیشه دوست دارم ثبت کنم ... ثابتی ،اما تمام اعضا و اجزات در تمرکز برای رسیدن به آنچه که می خوای هستن ... خیلی دیدنیه . نه؟!! من در گوشه ای نشستم و به ژست بامزه تو موقع عکس گرفتن خیره شدم ...

در جای دیگه تو داری در مورد کادر و ترکیب بندی و رنگ و چیزای عجیب و غریبی حرف می زنی و من باز به تماشا نشستم ... اتاق پره از لحظات زیبا و رویایی که تو ثبت کردی . حیرت می کنم .عزیزم ، چطور اینهمه خلاقیت در لحظه ای ظهور می کنه ؟!!!

ممنونم ... ازت ممنونم که انقدر کمکم کردی . انقدر بی پیرایه و آرام کمکم کردی . خسته شدی ؟ خسته نباشی عزیزم ! بدون کمکهای تو کارها پیش نمی رفت ... ممنون که کمک کردی ... ممنون که همیشه کمکم می کنی . ممنون که موندی ، تا این روزهای قشنگ ، باز به سراغمون بیان ... ممنون .