صورت زیبای تو یاد آور دوران آشنایی است . آشنایی مان ، بذری بود که تنها در پیوند به نهال نشست . و شگفتا ما، که از همان ابتدا سرگرم کاشتن درخت بودیم ! اما اکنون می دانیم و می مانیم تا این نهال دوباره را آبیاری کنیم و حال ، در آستانه به رسمیت شناختن چگونگی آفرینش ، تن به پذیرفتن همه آن دادیم .برنامه ما ، تماشای زیبایی هایش و  لبخند به سختیهایش خواهد بود ... حال می دانیم که هیچ چیز آنقدر جدی نیست که این پیوند را بگسلد و ما می کوشیم تا از هر چیزی طنزی بسازیم ...و من به خاطر همه این زیبایی از تو متشکرم

سلام ... سلامی به پهنای زیبای آسمان که هر چه چشم کار می کند پایدار است و به خنکای دلنشین باد بهاری ، وقتی که پنجره های دل را بروی بهار خوشبختی با تو می گشایم . در انتظارت بودم ... چشم به راه ... گوش به نوازش سخت زمان ، که لحظه های تردیدم را بی تو ، در می نوردید . اما بر پشتی های امید تکیه زده بودم و می دانستم که ارسی های پر نقش و نگار دلت را به زودی برویم می گشایی ... می دانستم که انتظار به سر می آید .

 دست در آب زلال حوض خانه دلتنگی ام می کنم و چند قطره آب ، بر باغچه های پر طراوت خاطره ات می پاشم ... نفسی از اعماق چاه دلم بیرون می کشم و خیره به در ورودی حیاط زندگیمان گوشهایم را تیز می کنم . آری ، این صدای ضربات انگشتان توست که ساز در را می نوازد ... به رسم ناز ، می نشینم و لبخند بر لب ، فواره هیجان را باز می کنم . سیبی سرخ به درون آب می افتد و من زیبا می شوم ...

سلام !