سلام . این بار با اجازه تو برای همه عزیزانی می نویسم که تمام دانشم و بخش عظیمی از اندیشه ام را مدیون آنها هستم . برای محبت بی اندازه و کلام راسخ خانم دکتر ایمانی ، برای اعتماد و هیجان آقای دکتر دشتی و برای سکوت و تفکر آقای دکتر مستغنی . من یکسال صبر می کنم . و ایمان دارم که انجام خواسته شما ، حد اقل کاری است که در برابر زحمات همه این سالها ، می توانم انجام دهم . از همه شما متشکرم .

یکسال گذشت و چه زیبا گذشت . دیگر نمی توانم چیز دیگر بگویم به حرمت ماه مبارکی که در آن هستیم . و به حرمت همه لحظات سفر زیبایی که در کنار هم بودیم . و به برکت حضور روشنت در روزهایم . همه آن نعمتی بود از جانب پروردگارم . و بیش از همه، آن سفر . این روز ها کمی پریشانم . پریشان و امیدوار . حال و روز سفر رهایم نمی کند . تو مرا ببخش ،اگر نا آرامی می کنم . قلب زیبایت آنقدر وسعت دارد که با محبت بی پایان خود از غفلت های کوچک من بگذرد . و من شکر گذارم . از مسبب این همه روشنایی . دیگر چشمانم سفید شدند . شکر . شکر . شکر .

زنگ ساعت به صدا در می آید . شوق عجیبی است . نسیم خنکی از سمت باغ پشت خانه در پیچ و تاب پرده می پیچد و اتاق را با بوی شاداب خاک باران خورده  عطرآگین می کند . دستانت به حرکت در می آیند و به دنبال ساعت ، با رقص نسیم در پرده همراه می شوند . زیبا می شوی . لبخند می زنم و جملات را در ذهنم مرتب می کنم ..." من تو را دوباره یافتم . و با تو دوباره متولد شدم . می دانم که دیگر هیچوقت فیلمنامه های مرا نمی خوانی...اما تا ابد فیلم تو در چشمان من بروی پرده می رود و من نظاره گر بازی هنرمندانه تو خواهم بود." چشمانم را باز می کنم . ساعت خاموش است و تو نیستی ... و جملات در ذهن من همچنان با هیجان در جنب و جوشند . لبخند می زنم . من هم باید بیدار شوم . وقت رفتن است .