از آنجا که منتظرش نیستم می رسد . همیشه همین گونه بوده . با این مواهب غافلگیرانه اش حیرتم را افزون می کند . کماکان در جهل مرکب خود غرقم و هر دست و پایی و هر اندیشه ای و هر خطی انگار که دور ترم می کند . راهی نو باید جستجو کنم . راهی که غافلگیرش کند .

نوشتن از تو ، گاهی سخت است و گاهی خیلی آسان . گاهی غوغای درونم را آرام می کند و گاهی طوفانی . نمی دانم چرا اینگونه ای ؟! و نمی دانم که تا کی در این حیرت می مانم ... تو را به همه سکوت نیمه شبت ، مرا هم دعا کن ...