از شاگرد های کوچک خود برایت می گویم .هر کدام وقتی می آیند دنیایی از شادی یه همراه می آورند . هر روز هفته منتظر پنجشنبه می نشینم تا برسد .آن لحظه که می رسد دوامی چند ندارد و من خود را برای انتظاری دوباره آماده می کنم . و تو گهگاه میان کار ما سرزده می آیی و سلام می دهی. می خندی و آنها به تو هم لبخند می زنند . می دانم که آنها تو را می بینند .  انگار که تک تک آنها  قبل از اینکه درس جدید را بگیرند و بروند تا نیم ساعت هفته بعد همه آن را می دانند . با چشهای درشتشان به من نگاه می کنند و لبخندی می زنند . به گمانم با من بازی می کنند . این بازی را دوست دارم . ای کاش هرگز تمام نشود ...