بندگان خدا تشنه محبت اند . آن هم در این کویر وانفسای دنیای امروز که ذره ای محبت خالصانه بی دوز و کلک و بی قصد سوء غنیمتی است ... اما در همین برهوت است که خداوند -آن وجود والای فوق بشر- محبت خود را بی هیچ تقاضایی بر زمینیان عرضه داشته و ارزان کرده است ...و انگار که همگان در خوابند. صبح ها که زیباست ... محبت خداوند هم از همه جا تراوش می کند . از زیبایی طلوع . از تلالو خورشید . از صدای هماوای پرندگان . از طراوت نسیم که لابلای درختان می پیچد ...و از صورت آرام کودکانه تو پس از تقلایی سکرت بار در ساعات شب برای آرامش . چرا این ها را گفتم . می خواستم بگویم که تو هم زیبایی . اما زیبایی تو نیز پایدار نیست . گاهی هست و گاهی نیست . هر گاه که با خدایی هست و آن گاه که تنهایی نیست . و در عجبم از خویشتن خویش که قلبم برای آنچه پایدار نیست بیشتر می تپد تا آن پایدار ابدی !